Sie China reis

Terug naar mijn roots

maureen — Fri, 18 Dec 2009 11:02:49 +0000

Mijn roommate geeft aan dat zij graag een dagje op de kamer wilt rommelen. Ik ben heel moe van de gebroken nachten en haar geronk. Maar overdag slapen vind ik zonde van de tijd. Ook al tollen de bezienswaardigheden in mijn hoofd, ik ga toch de de folder bestuderen en ik kruis aan wat ik nog wil zien van deze stad. Pingyao is één van de best bewaarde oude steden uit de Han-dynastie. De visie, die men toen had op op stadsplanning en architectuur is hier heel goed te zien. De stadswallen met de stadspoorten zijn nog helemaal intact en hebben een lengte van 6 km. Vanaf die wallen is het vierkante raamwerk van straten en huizen bouw goed te zien. Er zijn prachtige stadspoorten en klusters van woningen die aan de hutongs van Beijing doen denken. Pingyao is een belangrijke handelsplaats geweest en het financiële centrum van de Qing dynastie. Hier is de eerste bank opgericht. Er zijn tal van plekken in de stad waar exposities ingericht zijn over die rijke geschiedenis. Dus ik ga toch maar kijken en ondanks moeheid raak ik toch weer in de ban van de Chinese cultuur.

Dan kom ik bij een taoistische tempel. Er heerst een oase aan rust. Hier geen drommen toeristen en fotograferende Chinezen. Er is stilte en het lijkt of die rust ook in mij komt. Nadat ik een tijdje op de binnenplaats heb gezeten en volledig in het niets was, begeef ik mij naar het tempelgedeelte. Een Chinese monnik zit te schrijven, maar komt dan naar mij toe en gebaart dat ik kaarsen moet branden voor mijn familie. Ik moet meteen aan wijlen mijn vader denken. Hij brandde altijd kaarsen voor zijn moeder. Ik weet niet precies hoe vaak hij dat deed, maar op Oudejaarsavond trok hij zich altijd terug met een kaars en wierrook en een foto van haar. Ik neem de kaars aan en draag hem op aan hem, aan mijn oma en aan mijn moeder die nog wel leeft. De man gebaart dat ik bij hem moet gaan zitten, mijn ogen te sluiten en dan begint hij te zingen, terwijl hij met zijn duim kleine cirkeltjes draait op mijn voorhoofd, daar waar je derde oog zou zitten. Ik zweef weg op zijn tonen en heb het gevoel dat ik omhoog stijg. Het is alsof alle spanning uit mij verdwijnt en ik los ben van deze wereld en even in een geheel andere wereld vertoef op een hoger plan. Ik ontstijg mijn lichaam en toch voel ik mij heel dicht bij mijzelf. Ik weet niet hoe lang het heeft geduurd, maar het lijkt langer dan het was, vermoed ik. Dan stopt het zingen en ben ik weer terug in de realiteit. Als ik wil mag ik een donatie geven, maar het hoeft niet. Natuurlijk doe ik dat. Dan branden we nog wierrook en als het hele ritueel gedaan is, komen er twee toeristen aan. Notabene Nederlanders! Zij zetten mij op de kiek en gaan dan naar binnen. Niet veel later hoor ik het gezang. Tja, het is natuurlijk gewoon een toeristische actie, maar toch…. Ik voelde mij heel dicht bij mijn roots…

Geplaatst onder rondreis Tagged: pingyao, roots, tempel

Kopje thee

maureen — Sun, 13 Dec 2009 12:19:36 +0000

Met de hele groep gaan we naar het fort van de familie Wang en bezoeken een groot klooster buiten de muren van Pingjao. Ik ben niet erg geïnspireerd om te fotograferen en loop een beetje melig rond met de Dochter. Overal bordjes verboden te spugen. Ik heb er veel over gehoord, maar moet zeggen dat ik nog weinig rochelende Chinezen ben tegengekomen. Maar dat komt misschien ook omdat ik vooral op toeristische plaatsen kom, waar de Chinees zich doorgaans wat netter gedraagt volgens de gids. Eigenlijk wil ik meer naar die plekken waar de plaatselijke bevolking komt. Dat probeer ik wel zoveel mogelijk buiten de excursies om. Maar hier buiten het ommuurde gedeelte van Pingjao trekt het aan mij voorbij vanuit de bus. Ik zie de schamele woonhuizen, de rommelige straatbeelden en de mensen die op straat zitten. Ik heb zin om daarbij te zitten en ik voel mij een beetje een vogeltje in een gouden kooitje. De culturele hoogtepunten van China zijn beslist de moeite waard en het is heel fijn om die te mogen aanschouwen, maar er is natuurlijk veel meer. China kom je niet zomaar echt binnen. Deze twee weken zijn veel te kort, ook al blijft het natuurlijk wel een mooie kennismaking.
Er zijn niet veel Chinezen die Engels spreken en dat maakt ontmoetingen ook knap lastig. Maar in een theewinkel werkt een dame die wel goed Engels spreekt. Ik vraag haar naar haar Chinese sterrenbeeld en verrast begint zij enthousiast te vertellen wat de astrologie voor haar en haar familie betekent. We blijken hetzelfde teken te hebben, zijn allebei paard. We testen uit of we dan ook op elkaar lijken en we voelen ons even als twee zusters. Ik moet natuurlijk wel thee kopen en zij belooft mij de beste kwaliteit en de beste prijs. Dus ik neem de beste groene thee mee en de beste jasmijn en krijg er een soort gedroogde knalroze bloemetjes bij. Morgen moet ik weer komen, zegt ze, thee komen drinken. Ik beloof ook om een paar mensen mee te nemen, die vast wel thee bij haar willen kopen of van die mooie doorzichtige thermosbekers, die zo handig in de trein zijn. Het bezoekje heeft mij goed gedaan en ik voel mij even helemaal thuis en welkom in China.

Geplaatst onder rondreis Tagged: fort wang, thee

Ballonvlucht boven het Karstgebergte

maureen — Sat, 17 Oct 2009 18:21:17 +0000

Even een sprong maken in dit reisverslag. Het is schrikken om in het nieuws te vernemen dat er bij de ballonvlucht in Yangshou, Zuid-China, 5 Nederlanders om het leven zijn gekomen. Ik zat in diezelfde ballon en heb werkelijk geen seconde aan de mogelijkheid gedacht dat deze wel eens neer zou kunnen storten. Anders verging het de twee volwassen mannen die de hele tijd toch wel erg nerveus waren. D. heeft hoogtevrees, maar zijn vriendin wilde daar niets van weten. Hij moest mee en bleef de hele tijd ‘n beetje mokken. Ook de vader, bijna 2 meter lang en een behoorlijk lichaamsgewicht die in dit kleine mandje helemaal op een reus leek, had toch regelmatig zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd. Dat kon niet van de hitte zijn op dit vroege tijdstip. Ik verbaasde mij erover hoe stabiel het mandje aan voelde. Ik had iets wiebeligs verwacht, maar het voelde alsof we gewoon op een balkon stonden, er zat alleen geen huis aan vast en het uitzicht veranderde voortdurend. De ballon volgde de vorm van de steile puntige bergen. Het ging naar boven, over de punt en weer naar beneden. We zagen wel een andere ballon hoe die de bladeren raakte van een boom, maar dat was laag bij de grond. Daar kon je geen doodsmak mee maken. We hoorden later van de Engelse dames, dat zij vanaf dat moment doodsbang waren geweest en bezwoeren nooit meer in een ballon te stappen. De landing was wel wat ruw, maar onze bestuurders wisten de vaart te breken door in een korenschoof te duiken. Ik hield er een mooie blauwe plek aan over op mijn arm. Toen de Grote Vriendelijke Reus uitstapte vloog de ballon weer omhoog met de twee bestuurders, maar daar kon iedereen om lachen. Gelukkig had hij dat zelf voorzien en hield nog de touwen vast. De foto’s laten zien waarom het zo verschrikkelijk mooi is om deze ballontocht boven het Karstgebergte te maken.

Geplaatst onder highlights, rondreis Tagged: ballonvlucht, yangshou, zuid china

Pingyao

maureen — Tue, 06 Oct 2009 19:15:48 +0000

Onze kamers zijn nog niet klaar wanneer wij ‘s morgens aankomen in het prachtige historische stadje Pingyao. Hier heeft de tijd stil gestaan. Het voldoet precies aan je fantasie hoe een echte Chinese stad eruit zou moeten zien. Niet voor niets is hier de film ‘Raise the Red Lantern” opgenomen, prachtige film van Zhang Yimou met de mooie Gong Li in de hoofdrol. ‘s Avonds branden nog steeds de rode lantarens in de warme smalle straten. Nu niet alleen in die vleugel waar de minnares haar meester mag ontvangen, zoals in de film, maar overal waar men gastvrij wil zijn. Dus vooral daar waar de winkeltjes zijn, de eettentjes, de kraampjes. gekgenoeg komt het plaatsje lang niet altijd voor in de reisgidsen ontdekken we in de groep. Vorig jaar is Pingyao uitgeroepen tot de culturele stad van China en dat heeft de bewoners veel goeds gebracht. In ieder geval is het binnen de stadsmuren aangenaam vertoeven. Er rijden geen auto’s, het is er schoon en de mensen zijn vriendelijk. Erbuiten is het druk, rommelig en lawaaierig. Ik ontwaar verslonsde kinderen op straat en armoedige huizen vanaf de ommuring rondom het oude stadsdeel. Maar hier word ik toch vooral meegevoerd door de schoonheid aan cultuur die de stad te bieden heeft. De prachtig versierde stadspoorten, de krullende daken, de beklinkerde straten en natuurlijk de rode lantarens. En in het hotel waan ik mij als één van de concubines uit de film. Alleen komt die meester maar niet langs…

Eerste drie foto’s zijn van het hotel met links onze kamerdeur,
verder gewone straatbeelden.

Geplaatst onder rondreis Tagged: hotelkamer, pingyao, red lantern

Treinreis 1

maureen — Wed, 23 Sep 2009 21:37:32 +0000

We zijn opgewonden over de 1e naderende treinreis en zeer benieuwd hoe het er aan toe zal gaan. Van een kennis weet ik dat het een heel gedoe is wanneer je geen Chinese karakters kunt lezen. Maar wij zijn in het luxe bijzijn van een gids, die alles regelt. We kunnen kiezen voor de betaalde of de onbetaalde wachtruimte. Voordeel van de betaalde ruimte, de tea-lounge, is dat je eerder de trein in mag en dat je tijdens het wachten theewater kunt pakken. Elke treinreiziger heeft bekers bij zich voor thee of bakjes voor noodlessoup.
De trein heeft drie klassen; de softsleepers (4 bedden in een coupé, zachte matrassen, schuifdeur), de hardsleepers (6 bedden in een coupé, dus drie boven elkaar, waar wij gaan liggen, harde matrassen en geen schuifdeur), en dan zijn er nog de no-sleepers, zitplaatsen, wel 4 of 5 op een rij. Naast de slaapcoupées is een gangpad met kleine tafeltjes en aan weerszijden klapstoeltjes. Elke wagon heeft een kraan met kokend water. Er zijn hurktoiletten en wastafels waar je je op kunt frissen. Ook heeft elke wagon een eigen conducteur. Wanneer de trein een tussenstop maakt, gaat deze in de houding naast de ingang staan. Hij/zij doet dan de toiletten op slot en zorgt ervoor dat niemand de trein verlaat. Alleen op lange ritten mag je af en toe het perron op om je benen te strekken. Overigens heb ik nergens verkopers gezien die aan je raampje komen hangen. Er is een wagon met een restaurant, maar het is daar niet erg druk. Iedereen heeft zijn eigen noodles en thee bij zich en vooral ook veel zoetigheid. Cakejes zijn erg gewild. Tussen 22 en 22.30uur gaan de lichten uit en wordt je geacht stil te zijn en te gaan slapen.

Terwijl de Ossies flink aan de whiskey gaan, de vader aan het bier, gaan wij braaf aan de jasmijnthee en de megebrachte vreterijen. Maar het lijkt wel of er iets in de thee zit. We zijn zo supermelig dat we de ene na de andere lachkick hebben. Of het moet aan de vis hebben gelegen die we ‘s middags in een restaurant hebben gegeten. Een plek waar je de verse vis in bakken en aquaria aanwijst voor die op je bord komt. (waar trouwens ook allerlei onherkenbare enge bewegende dingen lagen, die we niet aandurfden) Wanneer in de trein een Chinees ons telkens staat te bekijken en de dames zich ongemakkelijk gaan voelen, hang ik een klamboo voor de opening. Het ziet er meteen heel knus uit.
De hele groep ligt in belendede coupées en dat is supergezellig. Maar niks geiten en kippen aan boord of chaotische toestanden, zoals je wel in films ziet. Alles gaat er zeer gedisciplineerd aan toe. Omdat het avond is valt er ook niet veel te zien. Er glijden wat halfdonkere stoffige steden voorbij, maar we hebben het te druk om er veel acht op te slaan. Braaf gaan we mee met het aangegeven ritme. Na 10 minuten lezen bij een zaklantaarn is het welletjes. Slapen en meedeinen op het geronk van de trein, het geluid van de sporen, van de airco. Geluiden die maar heel af en toe echt verdwijnen. En om 6 uur ‘smorgens gaan de gordijntjes open en valt het licht naar binnen. De meeste Chinezen zijn dan al helemaal dressed-up. Het stelletje Hollenders nog lang niet.

Geplaatst onder rondreis Tagged: noodles, thee, treinreis

Groepsvorming

maureen — Sun, 13 Sep 2009 11:18:51 +0000

Met de naderende eerste treinreis is er een duidelijke groepsvorming gaande. We zullen de coupées moeten delen met 6 personen. De Ossies (uit Oss) zijn al een groep van 7 personen, waarvan 3 getrouwde stelletjes. Ze zijn zo rond de dertig, kennen elkaar al heel lang en delen hun passie voor pop/rockmuziek. Ze hebben al veel gereisd en dat merk je. Ze staan ook open voor anderen. Eén van hen blijkt zwanger te zijn in een heel pril stadium. Dan hebben we de ‘Family’ , het jonge stel -nog maar kort samen- , een stel uit Engeland -al lang samen- en de twee juffies. De rest zijn alleengaanders; twee mannen (50+), vijf vrouwen. De juffies, de mannen en de andere alleengaanders hebben op 1 na allemaal een eenpersoonskamer wanneer we in hotels verblijven en zien er blijkbaar tegenop om in de trein de slaapruimte te delen. Vooral de juffies maken zich druk en lobbyen voor een vrouwencoupé. Ik word niet gevraagd, evenmin mijn roommate en ben daar ook niet rouwig om. Wij sluiten ons aan bij de ‘Family’, met wie wij het erg gezellig hebben. De verdeling zal meteen de rest van de reis zo blijven. De ‘droge’ sluit zich regelmatig bij ons aan, de damescoupé + de andere man vormt ook een groepje. De twee stelletjes gaan hun eigen gang. Altijd leuk om te zien hoe mensen naar elkaar toetrekken of juist niet en hoe sommige mensen volslagen aan je voorbijgaan. Soort zoekt soort geldt ook op deze reis. De Ossies, de Family en wij zijn overal voor in, willen alles zien en uitproberen. Wij vinden het lekker om een berg op te klimmen, zijknat te worden in een heftige regenbui en een treinreis van 30 uur te maken. Wij zien de uitdaging, de humor en het relatieve van de dingen. De damescoupé heeft het een stuk zwaarder. Al na die eerste treinreis verzuchten ze, dat ze dit nooit meer willen doen. De bedden zijn te hard, de trein maakt teveel lawaai, het toilet is niet fris. Ze weigeren mee te gaan wanneer we tijdens een excursie een berg op willen klimmen en ze eisen een binnenlandse vlucht wanneer die treinreis van 30 uur nadert. We noemen hen vanaf die vlucht de Vliegers, wanneer we met een grote groep zijn, maar onderling noemen we hen de Tutties. Je vraagt je af waarom ze zo’n reis überhaupt hebben geboekt. Er is immers ook een niveau A, met luxe hotels, en minder inspanningen. Het valt nog mee dat ze geen pakjes Hollandse kaas hebben meegenomen van huis, want zelfs het vele Chinese eten blijkt een reden tot klagen.

Geplaatst onder groep Tagged: groep, groepsvorming. hollandse kaas

CCTV/Rem Koolhaas

maureen — Wed, 09 Sep 2009 20:54:55 +0000

Mijn roommate wil erg graag het fraaie gebouw van China’s staatstelevisie CCTV van nabij zien en we gaan op pad. Volgens de gids moet het mogelijk zijn om het gebouw ook van binnen te bezichtigen. De toren is ontworpen door de Nederlandse architect Rem Koolhaas en de Duitse architect Ole Scheeren. In februari dit jaar brandde het ernaast gelegen en in aanbouw zijnde Television Cultural Center (TVCC) af. Het maakte deel uit van het gehele complex en er zou het Mandarin Oriental Hotel in worden gevestigd. Het was eveneens door de beide architecten ontworpen. Oorzaak van de brand was een illegale vuurwerkshow van de televisiemaatschappij.
We hebben niet helemaal goed op de kaart gekeken en moeten een fiks eind lopen. Wanneer wij vlakbij het gebouw denken te zijn moeten we ook nog om een heel stuk ommuring heen. Eindelijk bij de ingang aangekomen staan er twee bewakers, die ons tegenhouden. We proberen van alles, maar ze zijn onvermurwbaar. We mogen niet voorbij de hefboom. Er zit niets anders op. Fotootje maken en teruglopen.

Langs de omheining staat een soort van langwerpige tent. Achter de zeildoeken zie ik stapelbedden met klamboo’s. Er zitten arbeiders te kaarten en een paar van hen liggen te slapen. Het is blijkbaar hun permanente verblijf. Het is hier heel gewoon dat arbeiders 14 uur per dag werken en vaak nog wel langer. Veel mensen van het platteland komen hier geld verdienen en hebben dus ook een slaapplaats nodig. Het is in fabrieken dan ook heel normaal dat er slaapzalen zijn en men op interne basis verblijft. Handig ook voor de overuren, die echter lang niet altijd uitbetaald worden.
Ik maak een foto, maar krijg al gauw gebaren dat ik daar mee op moet houden. Nog eentje dan, omdat ik het natuurlijk niet meteen begrijp en dan snel doorlopen. We proberen een taxi te krijgen, maar er zijn er veel die ons weigeren. Iets wat vaker in Beijing gebeurde. Ik weet niet waarom. Misschien houden ze niet van buitenlanders of zijn ze net iets anders van plan. Of zou het aan het lage decollectée van mijn roommate liggen? Ik heb de arbeiders niet horen fluiten.

Geplaatst onder photographs, streetlife Tagged: arbeiders, bouwvakkers, cctv, foto, overuren, rem koolhaas, roommate, televisiestation

Sound of The Great Wall

maureen — Tue, 08 Sep 2009 17:33:27 +0000

Iemand vroeg mij hoe het rook op de Chinese Muur. Ik was mij daar niet speciaal bewust van een geur, maar ik weet wel hoe het klonk. Er was steeds hetzelfde riedeltje te horen, de roep van de krekels. Tenminste, ik denk dat het krekels waren. Gek melodietje en alle krekels riepen hetzelfde. Dit beestje bleef keurig zitten en is te horen: http://www.youtube.com/watch?v=P3F8K1LT1wk

Geplaatst onder video Tagged: geluid op de Chinese Muur, great wall, krekels, sound

Buiten het paleis

maureen — Mon, 07 Sep 2009 07:02:51 +0000

Ik besluit om ook een kijkje te nemen buiten het paleis, voor we weer opgehaald worden door de gids. Er zijn allerlei kleine stalletjes van Chinezen, die hun graantje mee willen pikken van de busladingen toeristen. Maar het wil niet erg lukken met de klandizie. Zo druk en vol als het binnen is, zo leeg en stil is het hier. Geduldig wacht men af, legt een kaartje en hangt een beetje rond. Ook aan mij kan men weinig meer slijten dan een flesje water en een praatje maak ik ook al niet. Enigszins bedenkelijke blikken wanneer ik hen fotografeer. Rare mensen, die toeristen!

Geplaatst onder photographs, streetlife Tagged: chinezen, fotografeer, photos, toeristen

Zomerpaleis

maureen — Thu, 03 Sep 2009 21:13:30 +0000

Aan de rand van Beijing ligt aan het Kunmingmeer het fraaie Zomerpaleis. De keizers bouwden dit paleis om de hitte van de stad te ontvluchten. De prachtige tuinen waren toen al aangelegd. Het hoofdpaviljoen ligt 108 treden hoog. Er loopt een slingerweg, die de boze geesten in verwarring moesten brengen, maar vooral het residentiële gedeelte aan het oog moest onttrekken. In 1750 werd de lange corridor gebouwd, een overdekte wandelweg, die volledig beschilderd is met afbeeldingen van vogels en andere dieren, strijdtonelen, bloemen en landschappen. Hij is 728 meter lang, telt 273 secties en 4 achthoekige paviljoentjes. In 1990 werd de corridor opgenomen in het Guinness Booek of Records.

Ik loop er met K. , een man vol droge humor. We zijn een beetje gaar van deze overvolle dag (eerst de Muur, toen het Nest) en hier in het Zomerpaleis is het ontzettend druk. De gids had al gewaarschuwd, dat ook de Chinezen zelf op vakantie zijn. Het is zo overvol, dat we besluiten om maar geen paviljoens te gaan bekijken en al helemaal niet om die 108 treden op te klimmen. Ik heb mijn portie traptreden wel gehad voor vandaag. We blijven een beetje langs de rand van het water lopen om de grote meute enigszins te vermijden. K. doet alsof hij gestalkt wordt door allemaal Chinezen en we krijgen voortdurend de slappe lach. Toch nog wat kiekjes schieten, want het is wel een hele mooie plek!

Geplaatst onder highlights Tagged: Beijing, chinese toeristen, corridor, keizer, paleis, zomerpaleis